<$BlogRSDUrl$>

मंगलवार, जुलाई 12, 2005

सीतेचं एकमेव मंदिर. 

लंका म्हटली की रावण आणि प्रभु रामचंद्र लगेच आठवतातच, पण ह्याच लंकेत फक्त सीतामाईच असं जगातलं एकमेव मंदिर आहे, अधिक माहितीसाठी लोकसत्तामध्ये प्रसिद्ध झालेला खालील लेख जरुर वाचा...

http://www.loksatta.com/lokprabha/20050715/lpsansakriti.htm

मंगलवार, जुलाई 05, 2005

भर ऊन्हात पाऊस घेऊन, आभाळ मनात दाटतं... 

"ऊन जरा जास्त आहे,
दरवर्षी वाटंत...
भर ऊन्हात पाऊस घेऊन,
आभाळ मनात दाटतं."

आठवतात का हे शव्द...काही वर्षापुर्वी सौमिञच्या ह्या ओळीनी पावसाची मजा खरंच वाढवली होती, गारवाची गाणी आजही तोच गारवा देतात. ते दिवस आठवले की खरचं मन कसं प्रसंन्न होतं, पाऊस ह्या शब्दामध्येच ति जादु आहे की त्याच्या नुसत्या ऊच्चाराने ञासलेलं मन प्रफुल्लित होतं. ह्यावर्षी बॅंगलोरला आलो आणि प्रथमच मुंबईच्या पावसाला मुकलो, विशेषत पहिल्या पावसाला. मुंबईच्या पावसाची बातच काही और आहे. गटारं तुंबुन रस्ते बंद होणं, रेल्वे वाहतुक विस्कळित होणं आणि शाळेला सुट्टी मिळणं ह्या सारखं स्वर्गिय सुख बालगोपाळांना हवंहवंस असतं. मिञानां घेऊन लोणावळा, खोपोली आणि तुंगारेश्वरसारख्या ठिकाणी मजा लुटायला जाणं ह्याची तर जवान मंडळी चातकापेक्षा जास्त वाट बघत बसलेले असतात. प्रेमात गुंग जोडप्यांच्या कल्पनांबद्दल तर काय विचारायला नको, प्रत्येकाच्या वेगळ्या वेगळ्या रम्य आणि मनोहर कल्पना. ह्या सगळ्यात आजी-आजोबांना काळजी कसली तर नातवंड पावसात भिजुन आजारी पडु नयेत ह्याची.

पावसाबद्दल लिहिणारा मि काही पहिला नाही, बरीच लेखक, साहित्यिक आणि कवी मंडळी ह्यावर लिहुन गेली आहेत. माझं ह्यावर लिखाण करायचं कारण, गेला संपुर्ण आठवडाभर ई-पेपरमध्ये वाचतो आहे, घरी फोन केला तेव्हाही तेच कानावर पडलं की तुफानी पाऊस पडतो आहे. सुंदर, सुखावह, नयनरम्य अश्या ना ना छटा दाखवणारा पाऊस काही प्रदेशात माञ कहर करतो. पण असो नाण्याच्या दोन बाजु असतात त्यामुळे फक्त पावसाचं भयंकर रुप बघता बघता मला त्याच सौंर्दय नजरेआड करणं जमणार नाही.

ह्यावर्षी मुंबईचा पाऊस माञ मि खरंच मिस करतो आहे.

सोमवार, जुलाई 04, 2005

सरळ सोपी लोकशाही... 

जर कुणाला लोकशाही खरोखर समजुन घ्यायची असेल तर ह्याहून सोप ऊदाहरण कोणी देऊ शकत नाही...

रविवार, जुलाई 03, 2005

असा मि... 


This page is powered by Blogger. Isn't yours?